تعاونی معنوی ابرار

آسیب شناسی رسانه و فضای مجازی(5) موضوع «آسیب شناسی رسانه و فضای مجازی(5)» در روزهای اخیر مورد توجه قرار گرفته است. در این گزارش، جدیدترین اطلاعات و جزئیات منتشر شده را بررسی می‌کنیم. در ادامه، تمامی اطلاعات موجود درباره این موضوع به صورت یکجا گردآوری شده است تا بتوانید بدون نیاز به مراجعه به منابع مختلف، جزئیات کامل را مطالعه کنید. سبک زندگیما مدعیان صف اول بودیم ......... از آخر مجلس شهدا را چیدند . آسیب شناسی رسانه و فضای مجازی(5)...

« آزادى یک مسئلهu200f اى نیست که تعریف داشته باشد. مردم عقیدهu200fشان آزاد است. کسى الزامشان نمىu200fکند که شما باید حتماً این عقیده را داشته باشید. کسى الزام به شما نمىu200fکند که حتماً باید این راه را بروید. کسى الزام به شما نمىu200fکند که باید این را انتخاب کنى. کسى الزامتان نمىu200fکند که در کجا مسکن داشته باشى، یا در آنجا چه شغلى را انتخاب کنىu200f ، آزادی یک چیز واضحی است .» (صحیفه امام، جu200f10، ص: 94) منبع : http://www.imam-khomeini.ir/fa/n3461/...

جوانهای عزیز ما رژیم طاغوت را ندیدهاند؛ من به شما جوانهای عزیز عرض بکنم که در کشور ما، در طول این حدود پنجاه یا شصت سال -یعنی در دورهی حکومت پهلوی و مقداری قبل از آن- اوّل انگلیسها، بعد هم آمریکاییها زمام امور را در دست داشتند و هر کاری میخواستند میکردند؛ مثلاً حکومت پهلوی را سرِ کار آوردند؛ رضاخان را سرِ کار آوردند و بعد که به جهتی از او دلخور شدند، او را بردند، محمّدرضا را آوردند؛ یعنی در یک کشوری به این بزرگی و با این عظمت، در قبال این ملّت، آمریکاییها یا انگلیسیها براحتی رئیس این کشور را به میل خودشان میبرند، یکی را میآورند به جای او، و ...

یکی از سنگرهای دشمن برای تسلّط بر کشور ما، عبارت بود از تزریق بیاعتقادی به خود، بیاعتمادی به خود، نداشتن اعتمادبهنفس ملّی؛ در مقابل چشمشان زرقوبرق کشورهای غربی را مشاهده میکردند، پیشرفتهای علمی و پیشرفتهای فنّاوری و زرقوبرق تمدّنی مادّی آنها را میدیدند و در [کشور] خودشان اینها نبود، در کشور این چیزها نبود، عقبماندگی بود، لذا احساس بیاعتمادی به خود میکردند، احساس ناباوری به خود میکردند. آن روز در دوران پهلوی، یکی از ارکان دولت گفت که ایرانی باید برود لولهنگ بسازد! شماها نمیدانید لولهنگ چیست؛ لولهنگ آفتابهی گِلی [است]، آن هم نه آفتابه...

یک بُعد دیگر، نگاه به دنیای مدّعی حقوق بشر است. خب، یک جا یک نفری با یک اتّهامی در یک کشوری فرض بفرمایید به قتل میرسد [یعنی] اعدام میشود یا زندانی میشود، شما میبینید سروصداهای حقوق بشری بلند شد -البتّه در آن کشورهایی که انگیزه برای مخالفت و مبارزهی با آنها وجود دارد- هیاهو درست میکنند؛ [امّا] اینجا چند هزار نفر بهخاطر بیکفایتی و بیتدبیری و سوء عمل یک دولت جان میبازند و این دستگاههای حقوق بشری و دولتهای مدّعی حقوق بشر سکوت مرگ میگیرند و حرف نمیزنند؛ هیچ چیز نمیگویند! این هم یک نکتهی مهمّی است. این کسانی که دل به دستگاهها و سازمانهای بین...